tag:blogger.com,1999:blog-55174525924573559052012-02-16T16:43:19.113+05:30என் மனப்பூக்களின் வாசனைகளை சேமிக்க இந்த வலைப்பூ!தேவமகள்noreply@blogger.comBlogger51100tag:blogger.com,1999:blog-5517452592457355905.post-31213367351118223882006-09-06T15:38:00.000+05:302006-09-06T15:54:24.839+05:30காலையில்<br />படிக்க இருக்கட்டுமென்று<br />பக்கமாய் நகர்த்திப் போட்ட<br />காலி மேசைமேல்<br />மாலைக்குள்<br />இடம்பிடித்திருந்தன<br />மடித்த துணிகள்<br />அன்றைய தினசரி<br />எழுதுமை புட்டி<br />அமிர்தாஞ்சன் குப்பி<br />உதிர்ந்த பூக்கள்<br />தபால் உறை<br />நூலிழை அறுந்த மின்விளக்கு<br />திருப்புளி<br />கிறுக்கிய தாள்கள்<br />இசைப்பெட்டி<br />இஸ்திரிப் பெட்டி......<br />எனைப் பார்த்து முறைத்தபடி<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5517452592457355905-3121336735111822388?l=uthayachelvi.blogspot.com' alt='' /></div>தேவமகள்noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5517452592457355905.post-62009666047991201722006-09-06T10:48:00.000+05:302006-09-06T11:10:27.646+05:30ஏற்கனவே திசைகளில் வெளிவந்ததுதான் இந்தக் கவிதை!<br />என்றாலும்<br />திரும்பத் திரும்ப நினைவுகூறத்தானே <br />இந்த நினைவுதினங்கள்!<br />எல்லா ஆசிரியர்களுக்கும்<br />சிரம் தாழ்ந்த வாழ்த்துக்கள்!!!<br /><br />********************************<br /><strong>ராஜாவும் ஆசிரியரும் சிட்டுக்குருவியுமான என் அப்பா </strong><br /><br />அம்மாவின் பேறுகால விடுப்பு<br />ஆரம்பிக்கும் முன்பே<br />திடீரென வலிவந்து<br />நான் பிறந்துவிட<br />உற்றம் சுற்றம் வரும் முன்பே<br />தாயின் ஸ்பரிசம் படும்முன்னே<br />முதன் முதலாய் என்னைக்<br />கைகளில் வாங்கிக் கொண்டது <br />நீதானாம்<br />நான் ஆதரவாய் பற்றிக் கொண்டது<br />உன் விரல்களைத்தானாம்<br /><br />இம்மொத்த ப்ரபஞ்சத்தில்<br />முகம் பார்த்த முதல் உறவு நீதானாம்<br />அன்பை உணர்ந்து கொண்டது<br />உன் முத்தத்திலென்றும்<br />என் முதல் உணவு<br />நீ பருக்கிய சர்க்கரை நீரென்றும்<br />உச்சி முகர்ந்து<br />நீ பெருமையாய் சொல்லும் போது<br />பூரிக்கும் என் தாய் முகம்<br />இப்படி தன் மகளை நேசிக்கும்<br />அப்பாவுக்கு<br />மனைவியாயிருக்கும் மகிழ்ச்சி<br /><br />அம்மாவின் கருவில்<br />பத்துமாதந்தான்<br />என் மீதி குழந்தை பருவம்<br />உன் மார்பிலும் தோளிலும்தான்<br /><br />நடைபயின்றது<br />நீ விரல் பிடித்து<br />நானெங்கே விழுந்திருக்கப் போகிறேன்<br /><br />எனக்குத் தாலாட்டு<br />உன் விசில் சப்தம்<br />என்னை கொஞ்சுவதற்கென்றே<br />நீ உருவாக்கியத் தனிமொழிக்கு<br />எழுத்துக்களில்லை<br /><br />பாரதியை சொல்லித்தருமுன்பே<br />காக்கை குருவியை<br />நாயை பூனையை<br />கொஞ்சக் கற்றுக்கொடுத்தாய்<br />'பாவம் பூனைக்குட்டி' என்றால்<br />நம் அகராதியில்<br />அது நம் நேசத்திற்குரியதென்று<br />அர்த்தம்<br /><br />'உனக்கும் உங்கப்பாவுக்கும் வேறுவேலையில்லை' என<br />கிண்டலடிக்கும் அம்மாவைப் பார்த்துக்<br />கண்சிமிட்டி நீ சொல்வாய்<br />'பாவம்டா அம்மா'<br /><br />வாசத்தைத் தவிர பூக்கள்<br />நமக்காகவில்லையென்றும்<br />மழையில் மட்டும்<br />நமக்கும் பங்குண்டென்றும்<br />குடைகள் வெயிலுக்கானவையென்றும்<br />நீதானே<br />சொல்லித் தந்தாய்<br /><br />என் காய்ச்சல் நாட்களில்<br />உயிரனைத்தும்<br />என் செவியில் உறைந்து<br />வீடுதிரும்பும்<br />உன் மிதிவண்டிச் சத்தத்திற்க்காய்<br />காத்துக்கிடக்கும்<br /><br />நெற்றியில் குவியும்<br />உன் உள்ளங்கைக் குளுமையில் <br />உணர்வேன்<br />என் காய்ச்சலின் வெம்மையை<br /><br />உன் விரல் பிடித்து<br />நடந்து போகையில்<br />களிப்பாய் வணக்கம் சொல்லும்<br />உன் மாணவர்களையும்<br />புன்சிரிப்போடு உன் தலையசைப்பையும்<br />பார்த்து<br />இன்னும் நெருங்கிக் <br />கைபிடித்து நடப்பேன்<br /><br />நீ கற்றுக் கொடுத்த<br />'பாடப்பட்டியலி'ல் இல்லாத<br />சரித்திரமும் புவியியலையும்<br />'அறிவு' இயலைப் பற்றியும்<br />என் தகப்பன் மொழியாயிருந்தத்<br />தமிழைப் பற்றியும்<br />உன் மாணவர் புகழக் கேட்டிருக்கிறேன்<br /><br />மற்ற அப்பாக்களுக்கு<br />வேறு வேலைகளிருந்த போது<br />உனக்கு மட்டும்<br />உன் மகளுக்கு<br />சைக்கிள் விடக் கற்றுக் கொடுக்கும்<br />முக்கியமான வேலையிருக்கும்<br /><br />அம்மாவின் வேலை பளுவைக் குறைக்க<br />விடுதியிலென்னை சேர்த்த போதுதான்<br />உன் பிரிவு எனக்குக்<br />கவிதையைக் கற்றுக்கொடுத்தது<br />மகளாயிருந்த நானுனக்கு<br />தோழியானதும் அப்போதுதான்<br /><br />விடுமுறைகள் நமக்கு<br />விழாக்காலங்கள்<br />என் விடுதி வாழ்க்கையின்<br />தோழமைகள்<br />குறும்புகள்<br />பிரிவுச்சுமைகள்<br />விளையாட்டுக்கள்<br />எல்லாவற்றையும் சொல்லக்கேட்டு<br />மீசைக்குள்ளிருந்து சின்னசின்னதாய்<br />வெளிவரும்<br />உன் அலைச்சிரிப்பைத் தான்<br />விடுமுறை கழிந்து<br />விடுதி செல்லும் போது<br />உடன் எடுத்துச் செல்வேன்<br /><br />மொழி மறந்து<br />லதாவின் இசையில் கரைவாய்<br />வீட்டில் நானில்லாத போதும்<br />என் பேரைச் சொல்லித்தான்<br />கதவைத்தட்டுவாய்<br /><br />நிறையப் படிப்பதும்<br />படித்ததை என்னோடு <br />பகிர்ந்துக் கொள்வதும் தான்<br />உன்னுடைய மொத்த பொழுதுபோக்கே<br />கடைசிவரை<br /><br />நான் கோர்த்து வைத்திருக்கும்<br />சொற்களைக்<br />கவிதைகளென்று<br />அம்மாவிடம் பிரகடனப் படுத்துவாய்<br /><br /><strong>நான் பெண்ணென்பதை<br />நீ எனக்கு<br />ஒருபோதும் நினைவுபடுத்தியதில்லை<br />எந்த தெய்வங்களையும்<br />எனக்கு போதிக்கவுமில்லை</strong><br /><br />உதடுகளில் ஒரு சிரிப்பை<br />நிரந்தரமாய் தக்கவைத்துக் கொள்ளும்<br />மந்திரத்தை நீ எனக்கு<br />கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறாய்<br /><br />எனக்காய் நிச்சயிக்கப் பட்ட<br />மனிதனிடம்<br />உன் உயிரையே அவனிடம் தருவதாய்<br />நீ தழுதழுத்தபோதுதான்<br />உன் கண்ணிலும் நீர் சுரக்குமென்று<br />சுற்றத்துக்குத் தெரிந்தது<br />எனக்கு நீ <br />கற்றுத் தந்த தைரியம்<br />சற்றே ட்டங்கண்டது<br /><br />பின்னொரு நாள்<br />அடங்கிப் போக தெரியாதவளென<br />குற்றம் சாட்டப் பட்டபோது<br />நேசிக்க மட்டும் கற்றுத் தந்த <br />அம்மாவும் நீயும் சார்ந்த வாழ்க்கை<br />எனக்கு அடங்கி நடப்பதைப் பற்றி<br />ஒன்றுமே சொல்லித் தராததைப் பற்றி<br />யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்<br /><br />'அதென்ன பொம்பளைக்கு<br />அப்படி சிரிப்பு'<br />இதைக் கேட்டும்<br />சிரிப்புதான் வந்ததெனக்கு<br />யானையாயிருந்தால் கூட பரவாயில்லை<br />சிங்கத்திற்கெப்படி<br />சிரிப்பைப் பற்றி விளக்குவது<br /><br />அதன் பின் நானெடுத்த <br />முடிவைப் புரிந்து கொள்ள<br />உன்னால் முடியும்<br />அது போதுமெனக்கு<br /><br />எனக்கு ஒன்று தெரியும்<br />முற்பிறவியில்<br />நீயொரு வீரமிக்க <br />ராஜாவாயிருந்ததும்<br />உன் ராஜாங்கத்தில்<br />நானொரு <br />செல்ல இளவரசியாயிருந்ததும்<br /><br />எனக்கு இன்னொன்றும் தெரியும்<br />அடுத்த பிறவியில்<br />நீ<br />எனக்கு<br />மனிதர்களை நேசிக்கக் கற்றுத் தரும்<br />சிட்டுக்குருவி அப்பாவாய்<br />இருக்கப் போவது<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5517452592457355905-6200966604799120172?l=uthayachelvi.blogspot.com' alt='' /></div>தேவமகள்noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5517452592457355905.post-15944028660255508962006-09-04T11:38:00.000+05:302006-09-04T13:05:17.299+05:30மகனுக்குத் தெரிந்த பையன்; தினேஷ் குமார் என்று பேர்; +2 மாணவன்; கணக்கு பாடத்தில் குறைந்த மதிப்பெண் எடுத்திருக்கிறான். பெற்றோர் திட்டியதால் நான்கு நாட்களுக்கு முன் வீட்டில் தனியாயிருக்கும் போது <strong>தற்கொலை</strong> செய்து கொண்டான்.<br /> இப்படி ஆங்காங்கே நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தாலும் அருகில் தெரிந்தவர்களுக்கு நேரும்போது பாதிப்பின் வீச்சு நம்மை அதிகமாய்தான் தாக்குகிறது. இதில் குற்றவாளி என்று யாரைத் தீர்ப்பிடுவது.<br /> ஜெயந்தி எழுதிய 'பந்தயக்குதிரைகள்' கதையில் சொல்லப்படுவது மாதிரி............வாழ்க்கை என்பது பந்தயம் மட்டுமே! அதில் ஜெயிப்பதற்கான ஓட்டம் ஒன்றே இவர்களின் முழுமுதல் சிந்தனை.............என்பதான இந்த பெற்றோர், ஆசிரியர்களின் மனப்பாங்கு அதிர்சியாகத்தான் இருக்கிறது.<br /> சில பள்ளிகளில் இந்த பத்தாவது, +2 பயிலும் மாணவர்களை இவர்கள் நடத்தும் விதம்..... இவர்கள் மனிதப் பிறவிகளா அல்லது <strong>நிரலி எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் கணிணிகளா</strong> என்ற சந்தேகத்தை ஏற்படுத்துகிறது! <br /> பேரசைபிடித்த இவர்களின் தீவிரத்தால்தான் உணர்வுகளும், சுதந்திரமும், இயற்கை சார்ந்த ஈடுபாடும், உறவுகளும் நிறைந்த மனிதகுலத்தின் அடுத்த பரிணாமம் சத்தமிலாமல் மெள்ள பிறந்து கொண்டிருக்கிறதோ என்ற உணர்வு மனதை சோகமாக்குகிறது.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5517452592457355905-1594402866025550896?l=uthayachelvi.blogspot.com' alt='' /></div>தேவமகள்noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5517452592457355905.post-41623271164189395012006-08-23T10:17:00.000+05:302006-08-23T10:47:11.790+05:30ஒரு குட்டிப்பாப்பாவிடம் தொலைபேசி வழியாக ஒரு தொலைகாட்சியின் நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளரால் ஒரு கேள்வி கேட்கப்பட்டதாம்:<br />"ஐந்து இனிப்புகளை ஆறு பேருக்கு எப்படி பங்கிட்டு கொடுப்பது?"<br />சிறுமி சொல்லியிருக்கிறாள்....ஒருவரைக் கொன்றுவிட்டு ஐந்து பேருக்கு ஆளுக்கொன்று தரலாம் என்று.<br />அதிர்ந்துதான் போய்விட்டேன் படித்தவுடன்.<br />இதை அறிவின் வளர்ச்சியென்பதா.....<br />மரணங்களையும், பிணங்களையும் காட்சிப்பெட்டியில் தினம் தினம் கண்டதனால் வந்த பக்குவம் என்பதா!<br />வேதனையாய் இருக்கிறது<br />இந்த பிஞ்சு மனங்களில் அப்பியிருக்கும் கொடூரத்தையும் இரக்கமற்ற இயல்பையும் துடைதெறிவது எப்படி.<br />திக்கென்று பயமாகக்கூட இருக்கிறது.<br />எதிர்கால சந்ததி எதை நோக்கி சென்று கொண்டிருக்கிறது?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5517452592457355905-4162327116418939501?l=uthayachelvi.blogspot.com' alt='' /></div>தேவமகள்noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5517452592457355905.post-37737994347196191672006-08-22T17:40:00.000+05:302006-08-22T17:54:12.791+05:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger2/4737/673517162165204/1600/udh.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/4737/673517162165204/320/udh.jpg" border="0" /></a><br /><div>இந்த பதிவுலகின்</div><div>பரந்த தளத்தில்</div><div>என் தடங்களையும்</div><div>விட்டுச் செல்லாவிடில்</div><div> </div><div>பிறந்தென்ன</div><div>மதி வளர்ந்தென்ன</div><div>படித்தென்ன</div><div>மொழி பயின்றென்ன</div><div>வாழ்ந்தென்ன</div><div>வழி கடந்தென்ன</div><div> </div><div>பதிகிறேன் நானும்!</div><div>நடை பயில்கிறேன் நாளும்!</div><div> </div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5517452592457355905-3773799434719619167?l=uthayachelvi.blogspot.com' alt='' /></div>தேவமகள்noreply@blogger.com2